|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
İnsanların soyut ezilmişliklerinin bir örnek somutlaştırıldığı yerdir " TOPLUM " . Hiçkimse bakmaz "ötekine", ilgilenmez gibi gözükür, içinde gittikçe uyanan merakla. Herşeyin bu kalıplaşmış haline duyduğu şaşkınlığı, kimseye belli etmeden, gizli tutmak zorundadır.
Yavaş yavaş yontulur kişiliğinin sivri tarafları, toplumun gerek gördüğü ölçüler çerçevesinde. Başkaldırıyı unutur, etrafındaki, bir zamanlar içten içe dalga geçtiği, o insanlara benzemeye başladığını farkeder.Birşeyler değişmiştir,ama ne?
İş işten geçmiştir. Herşey,sessiz kurallar etrafında gerçekleşen meşru bir beyin yıkamadır sadece. O, buna meydan okuyacak gücü kendinde bulamamış, boyun eğmiştir. Artık o da herkesin kabullenmek zorunda olduğu gösterinin bir parçasıdır, ve itaat etmelidir…
…ve zorunlu gösteri devam eder. Oyuncular bilirler farklılıkların huzuru bozmadığını. Ama bunu ifade etmeye cesaret edemezler. O farklılığı yaratmaktan çekinirler. Doğmamış bir tepkinin oluşturduğu içürküntü onları sindirir… sessizce çekilirler kabuklarına…
Toplumdaki sıradanlığa öfke öteden beri süregelen bir olgudur. Jim'in şarkılarında anlatmak, söylediklerinde düşündürmek ve sesinde hissettirmek istediği şey baştan sona budur. Kent, onun gözünde toplumsal düzenin yankılandığı imgesel bir bütünlük, bir modern vahşi ormandır. Kişi, topluma kabul edilirken yalnızca dış görünüşüyle kabul edilir ve o ölçüde saygı görür. Yalnız kalır "Gerçek" ,bu aldatmaca karşısında. İşte bu yalnız kalışların başlattığı sonsuz direniştir, gölgelenmek istenen…