|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
Geçmişin değerleri ve yarının dünyası arasında kalmış günümüz insanı
21.yy.'a hoşgeldiniz!..Madalyonun öteki yüzüne…
Durağanlığı yaşıyoruz. Kutsal tembellik her yerde üstünlüğünü kabul ettirmiş.
Uçları yaşıyoruz. Gidebileceğimiz en son noktaya kadar gidiyoruz, bir engel çıkana dek, ve pişman oluyoruz... boşvermişlikle.
Sınırötesini avuçluyoruz. Modern çağın yasal uyuşturucusu "Moda" için çarpan yüreklerimiz; daha fazla özgürlük için çırpınan beyinlerimizi etkisiz hale getiriyor. Zafer çirkin saçmalıkların.
Tatminsizliği yaşıyoruz. Denenmiş uçarılıklardan bezmiş gençlik 69'ların gezginci ruhuna ve isyankar felsefesine ihanet edercesine topluca pasifizme yöneliyor.
Yozlaşmayı görüyoruz. Teknoloji vuruyor sillesini yirminci yüzyılın hayat çemberine ve alıp götürüyor bir şeyler bizden.
Güvensizliği yaşıyoruz. İnsanlar değişen dünyanın hızına ayak uyduramamanın verdiği belirsizlikle dış dünyaya kapısını kapatıyor, içindeki dünyaya yöneliyor. Herkesin tek dostu köpekler ve alarm sistemleri.
Saklanmayı yaşıyoruz. Herkesin unutmak,kaçmak istediği şeyler, zamanlar. Sorunları erteliyor, ilerisine belirsiz bir gelecek bırakıyoruz.
Genelleşmeyi yaşıyoruz. Artık dünyada küçük birimlere mutluluk yok. Sınırlar atılıyor, herkes tek vücut oluyor, görünmeyen düşmana karşı.
Ve sınırlamayı yaşıyoruz. Tek vücut olan kütledeki bozguncu hücreler ayıklanıyor, dışlanıyor, isyana kışkırtılıyor.
Sahte bağımsızlığı yaşıyoruz. Zihnimizdeki sakınmalardan bir türlü kurtulamıyoruz. Sabahın ilk saatlerinde mağrur bir biçimde güneşe uyanan balıkçıl kuşları gibi " gerçekten özgür " değiliz.
Daimi bağlanmayı yaşıyoruz.Bizden birşeyler taşıyanların bize ihanet etmelerini doğal karşılıyor, erimeyi göze alıyoruz.
Kitlesel körlüğü yaşıyoruz. Gerçekleri göremiyoruz. Gelecekte egemenliğin yalnızca robotlarda ve robotlaşmış insanlarda olacağını kabullenemiyoruz.
Aldatılmayı yaşıyoruz. Kendi kendimizi inandırarak. Sahte ideallerin gölgesinde büyümeye çalışan savurgan hayalcilerin coşkulu haykırışlarına kapılıp sağduyumuza kulak asmıyoruz. Yaklaşan bozgunu göre göre.
Dünyayı küçültüyoruz, birbirimizden uzaklaşarak…
Bu son geriye sayış. Peki sonra ne olacak, müzik bittiğinde?…